25 Kas 2017

1 Yıl

  25.11.2016... Hayatımın bir daha hiç bir zaman eskisi gibi olamayacağı üç tarihten sonuncusu. Anneannemin çılgınca korktuğu o dünyaya gideli bugün tam 365 gün oldu. Biyolojinin dediğine göre mezarı kemik, kıl ve çürümüş tırnaklardan ibaret yalnızca artık. Her adımımdan haberdar olan, hep elimin altında, yan odamda olan kocaman bebek 365 gündür yok. Özlem mi bu bilemiyorum. Daha çok şaşkınlık. 1 yılda ne çok değişirmiş yaşam...

  Anneanne, torunun bu yıl kep giyip mezun oluyor. Artık bir okulu olmayacak. Bulabilirse işe girip para kazanmaya başlayacak. Komik değil mi bir lokma yesin diye peşinden koşturduğun o küçük kızın lacivert cüppeyi sırtına geçirip kafasında mukavvadan bir masayla fotoğraflar çekip sevinmesi, masayı göklere fırlatması... Bence de komik. Üzgünüm anneanne, ablamın o güzel fotoğraflarda kafasına denk gelen masa bu sefer de benim başıma denk gelecek. O kadar isterdim ki o keple karşında durup diplomamı bayrak gibi hunharca sallamayı...

  Senin korumanın olmadığı şu çivisi çıkmış dünyada ilk önce elimi çatlattım. 1 ayı alçılı geçti sensiz ilk yılımın.

  İlk defa depremi yaşadım. İlk defa ayağımın altındaki zemin gerçekten titredi ve çatladı. Korkunçmuş gerçekten doğanın gücü. Yakınlardaki depremi hissetmekle alakası bile yokmuş.

  İlk defa bir yerde çalıştım. 'Yetkili' oldum. Sorulara yanıt verdim ve hepsi doğruydu. Alışamadım yine de 'bilen kişi' olmaya... Yine içimde bir yer 'yanlışın var' diye bağırdı yalnızca benim duyacağım tonda.

  İlk defa her zamankinden farklı makyaj yaptım. Elimde var olan her malzemeyi yüzümde taşımaya cesaret ettim.

  İlk defa eve geç geldim. İlk defa senin arabanı kullandım.

  İlk defa fotoğraflarına bile bakmaya cesaret edemedim.

  İlk defa Kore dizisi izledim. Hızımı almak biraz güç oldu birim iki oldu, üç oldu, beş oldu. Orada kaldı.

  İlk defa senden başkasının sütlacını az da olsa sevdim.

  Sensiz zaman geçmedi ilk önce. Dakikalar bile asır gibi geldi. Günlerce sesini duydum, sıcaklığını hissettim. Sonradan hızlandı her şey. Kimi zaman yetişemedim. Sanma ki seni unuttum, senden sonra hep ilkleri yaşadım. Bir de son defam var. Son defa birine bu kadar şükran ve minnet duydum. Teşekkür ederim anneanne, hayatımın her anını güzelleştirmeye çalıştığın ve bana baktığın için.

  Unutmadan, bugün bütün yavruların birlikteydik. Tıpkı eskisi gibi yine sen topladın bizi. Tıpkı senin istediğin gibi en güzel kıyafetlerimizi giymeye çabaladık bugün. Zaten bu güç bir sende, bir de bayramlarda var. Işıklar içinde uyu anneanneciğim, koca bebeğim, oda arkadaşım ve dev sığınağım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Yorumlarda argo ve benzeri kelimeler kullanmamaya dikkat ediniz.
Türkçenin imla kurallarına uymaya özen gösteriniz.
+18 içerikli yorumlar yapmayı aklınızdan geçirmeyiniz.
Facebook ve Twitter Türkçesiyle yazılmış; k ve v harfleri yerine q,w,x harfleri kullanılan yorumlar okunmadan silinecektir.